Stichting Sanghimala komt begin juni 2017 uit met een bundel korte verhalen over ervaringen in Nepal.

De titel zal zijn "De smaragden Boeddha"  en de bundel zal ca. 30 verhalen bevatten.

 

Hieronder vind je alvast een voorbeeld van een van de verhalen:

 

 

 DE VERDWENEN DEKENS

Nepal is een prachtig land. Dat heeft al menigeen die via onze stichting Sanghimala daarheen is gereisd kunnen ervaren. Vriendelijke bevolking, lekker eten, een overweldigende en prachtige natuur. Een land vol magie en tovenarij. Waar konijntjes als met een hoge hoed zomaar kunnen verdwijnen en papaya’s ook.

Ik voel me er ook altijd veilig. Helemaal destijds in het door onze stichting gerunde Hotel Lake City in Pokhara. Als ik ga slapen ‘s avonds, heb ik altijd in mijn kamer graag een raam open. Dat kun je daar rustig doen. Overal zitten namelijk een soort metalen hekwerken voor de ramen, zodat niemand naar binnen kan komen… (of eruit….).

Die ene nacht sliep ik ook weer prima. Werd alleen wat vroeger wakker dan anders, door de kou denk ik….. Want tot mijn grote verbazing lag ik slechts onder één laken. En ik wist toch heel zeker dat ik die avond twee dekens over mij heen had getrokken.

Nou woelt een mens wel eens in zijn slaap, dus ik keek maar eens naast en ook zelfs onder mijn bed om te zien of ze daar soms beland waren. Helemaal niets!!!

Je krabt je dan toch even op je achterhoofd en denkt: “ben ik soms gek aan het worden?”

Ik ging even op de rand van mijn bed zitten om te bedenken waar ze nou gebleven konden zijn.

Opeens hoorde ik door het open raam vanuit de tuin een heel vreemd geluid. Een soort gebrom. Tja.. er kwamen zelfs aan de Damside in Pokhara weleens uit de vlakbij gelegen jungle poema’s in de nacht rondneuzen. Maar met dat hekwerk voor de ramen was ik niet bang.

Het geluid varieerde en nee.. dat kon toch niet…? Het leek wel of er iemand buiten lag te snurken!

Dat had ik nog nooit gehoord.. dus ik trok mijn stoute schoenen aan. (De andere kon ik niet zo snel vinden.) Gewapend met mijn zaklantaarn naar buiten om te kijken wat er aan de hand was.

En daar lag op de grond, netjes naast een perkje goudsbloemen, onze kok Ramesh in de tuin te slapen en heel hard te snurken…. Heerlijk warm… onder MIJN dekens!!!!

Heb hem wel even wakker gemaakt… En hij vertelde doodrustig, dat hij laat in de nacht was teruggekomen van een bezoek aan vrienden. Waarschijnlijk iets te diep in het Rakshi-glaasje gekeken. Alles in het hotel was al op slot en hij wilde niemand wakker maken. Had toen maar vanuit een kamer waarvan hij het raam open zag staan wat dekens door het traliewerk heen naar buiten getrokken. Want hij had het zo koud. Wist niet dat daar iemand sliep. “Sorry, sir”

Ramesh was toevallig een hele goede en hardwerkende kok. Heb hem maar niet verteld, dat als hij eventueel ooit eens zou proberen, om de directeur van het Amstel Hotel zijn dekens te ontnemen, hij waarschijnlijk de week daarna met het UWV kontakt zou moeten opnemen.

Maar ach… Hotel Lake City was geen Amstel Hotel, ik geen directeur en een UWV kent Nepal al helemaal niet.

 

 

 

 

 

 

 

 

cadeaubon

Additional information